ถ้ามองผิวๆ คนเราวันๆก็ทำงาน หาวัตถุมาเลี้ยงชีวิตไปวันๆนึง... แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่แค่นั้น ที่ผิวๆเราเห็นแค่คนทำงาน ทำมาหากิน แต่ที่จริงแล้วลึกๆทุกคนมีความฝัน มีเป้าหมายในชีวิต บางคนเป็นเด็กเรียนหนังสือ ก็มีความฝันในระยะสั้น เช่น จะสอบให้ได้เกรด 4 ทุกวิชา เป็นที่หนึ่งของห้อง หรือเป็นประธานนักเรียนในระยะยาวอาจจะหวังที่จะได้อาชีพที่ดีเช่น ได้เป็นหมอ วิศวกร ฯลฯ บางคนโตแล้วทำงานแล้ว ก็มีความฝันว่าอยากมีบ้านเป็นของตนเอง อยากมีภรรยา/สามี อยากมีลูกมีครอบครังที่อบอุ่น มีรถ มีเงินทองสุขสบาย...

ในความจริงไม่มีใครมีชีวิตไปวันๆนึงโดยไม่หวัง ไม่อยากอะไรมันน่าคิดว่าอะไรหนอคือสิ่งที่เราควรจะคว้ามามากที่สุด อะไรคือสิ่งมีค่าสูงสุดที่เราควรได้มันมาครอบครองเพราะว่าแต่ละสิ่งที่จะได้มานั้นไม่ใช่เรื่องง่าย อยากสอบเข้ามหาลัยได้ก็ต้องตั้งใจอ่านหนังสือ ศึกษาเล่าเรียน อยากมีเงินมากๆก็ต้องทำงานหนัก เมื่อได้มาแล้วก็พบว่ามันสุขแค่นิดเดียวประเดี๋ยวประด๋าว คุ้มหรือกับความเหนื่อยยากที่ลงไป

มานั่งคิดดูแล้วไม่ว่าจะรถ ไม่ว่าจะเงิน ไม่ว่าจะบ้าน ไม่ว่าจะได้เป็นหมอ เป็นประธานนักเรียน เป็นนายก หรืออะไรก็ตาม จริงๆแล้วที่เราอยากได้กันก็คือ "ความสุข" สรุปจากที่พูดมาข้างบนคือ การมี การได้เป็น อะไรต่างๆข้างบนมันไม่ใช่สุขจริง ไม่ใช่สุขที่แท้ เป็นสุขที่ได้มายาก และเมื่อได้มาก็น้อยนิดยิ่งนัก

สุขที่แท้มันเป็นเช่นไรหนอ... สิ่งมีค่าสูงสุดคืออะไร ความสุขสูงสุดคืออะไร